دست های ما

از تو چیزی نمی خواهم

نمی خواهم همچون برگ های پاییزی به شاخه هایت برگردم

و یا چون عطری سرگردان به لبخندهایت.

وقتی محبت لای شیارهای دستانت جان می دهد

به طلوع خورشید ایمان نمی آورم

به شکوه علفزار

وقتی پسران نابالغ مادرم از سفر شمال می آیند

و در جنوبی ترین لایه های قطب

از دستهای تو گرم می شوند

چیزی از تو نمی خواهم

نمی خواهم همچون برگ های پاییزی به شاخه هایت برگردم

تنها می خواهم

چرخش زمین اندکی تندتر شود...

 شاید در روبه روترین صحنه ی تلاقی

روزی

دستهای ما به هم برسند.