تاکستان

 این بار دعوت نمی کنم

اگر آمدید

  خواندید

  و نظر دادید

  خوشحال خواهم شد.

 

 

 

 

 

 

 

تاکستان

 

وقتی بیایی عاشقت می شوم

 

و ایمان می آورم

 

به دست های سپیدت از گریبان

 

به چشم های مخمور شفابخشت

 

به رد پایت که تاکستان را مست می کند

 

به خانه برمی گردم اگر

 

بیایی

 

سی سالگی آزمون دشواری است

 

برای چشم هایی که نمی خواهند ببارند

 

و اندک اندک

 

سرمایی است که بر گیسوان دست می کشد

 

و تو هنوز آمدنت را به کوچه های چپ می زنی

 

سی سالگی من

 

اتفاقی نیست

 

که پای تاک کهنسال دفن شود

 

هنوز باورت نمی شود

 

دخترانی که پای این تاک تشنه مویز شدند

 

و طاق نصرت هایی که برای آمدنت خمیده اند

 

درها را می بندم

 

و سلام می کنم

 

به هوایی که مرا هوایی کرده است

 

و دنبال راه می افتم.

 

 

 

وقتی بیایی با تو می آیم

 

به برگ های تاک سوگند

 

و از انگورهای نورسته آذین می بندم

 

و دور داربست می پیچم

 

 

در سرخی خم می چکم

 

از لمس لبانت

 

 

وقتی بیایی

 

وقتی بیایی عاشقت می شوم.

 

 

 

 

 

...

نوشته ی یاسمن بهار در ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ :: سه‌شنبه ٥ اردیبهشت ۱۳٩۱

    پيام هاي ديگران()   لینک